ศุกร์สุดท้าย 2006

26 ธันวา วันสุดท้ายของการทำงานของปี 2006 แล้วสินะ พบกันคราวหน้าก็คงเป็นปีใหม่ คงต้องเหนื่อยกันอีกเยอะเลย

ที่จริงมันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอกกับวันหยุดสุดสัปดาห์ที่หยุดอยู่ทุกอาทิตย์น่ะ ก็แค่นานขึ้นอีกนิดเท่านั้น ปีนี้ได้หยุด 5 วัน เป็นช่วงวันหยุดที่ไม่รู้จะใช้มันทำอะไรดี ถ้าเป็นไปได้อยากเก็บเอาไว้ใช้ในเวลาที่อยากจะหยุดเองมากกว่า แต่ก็คงทำได้แค่คิดล่ะนะ เพราะชีวิตก็ต้องดำเนินไปตามที่มันควรจะเป็น..จริงไหม

ที่ผ่านมาปีนี้ก็มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย เป็นความทรงจำที่ดีและไม่ดี (รู้ใช่ไหมว่าเรื่องอะไร??? 555) บางสิ่งบางอย่างถ้าได้กลับไปทำให้มันดีขึ้นก็คงจะดีกว่านี้ แต่ก็ช่างมันเหอะ ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป ปีหน้าฟ้าใหม่ขอให้เจอแต่สิ่งดีๆ

ไม่รู้ว่าปีหน้าจะเป็นอย่างไร
ขอให้ดีกว่าปีนี้ละกัน
สู้ว้อย!!

ก่อนวันสุดท้ายของการทำงาน ..ของปีนี้

วันนี้ออฟฟิศเงียบมากตั้งแต่เช้า เพราะชาวบ้านชาวช่องเขาออกไปนับ stock ท่ามกลางสายลมและแสงแดด (อย่างร้อนโคตรๆ) ส่วนเราน่ะเหรอ วันนี้เฝ้า zone อยู่เพียงผู้เดียว ..โคตรเบื่อเลย..

ไม่รู้จะดีใจ หรือ เสียใจ เหมือนกัน ถ้าไปก็ต้องมาเช้า เดินทางไกล ไปตากแดด เสียเหงื่อ แต่มันก็คงดีกว่านั่งจุ้มปุ๊กอยู่อย่างนี้ล่ะวะ วันนี้ทั้งวันอย่างขี้เกียจเลยอ่ะ งานก็มีให้ทำก็ทำเรื่อยๆ ทำงาน เล่นเน็ต ชิลล์ๆ ไปเรื่อย เมื่อไหร่จะเลิกงานซะทีฟะ

ใกล้ปีใหม่แล้วแต่ไม่เห็นตื่นเต้นอะไรเลย ดูเหมือนไอ้เรื่องสนุกที่อยากทำ (ที่ทำได้) มันก็ทำไปหมดแล้ว ตอนนี้เลยเบื่อหน่ายอย่างแรง ไอ้ที่หนักที่สุดเห็นจะเป็นหนักใจนี่แหละ อะไรๆ มันก็ช่างค้างคาอย่างหาทางออกไม่ได้ซะจริง เบื่อว้อย!!!

อยู่ว่างๆ เซ็งๆ เลยเริ่มคิดโปรแกรมวันหยุดของปีหน้าฟ้าใหม่แล้ว แต่ก็ไม่รู้จะได้ทำอย่างหวังหรือเปล่าอีกแหละ เมื่อไหร่ชีวิตมันจะค้นพบทางสว่างเสียทีวะเนี่ย

ที่แน่ๆ รอก่อนนะ rally เจอกันแน่ๆ แต่จะไปกะใครอันนี้ไม่รู้ เหอๆๆ

ถึงคราวต้องเปิดตัวแล้วสิ -_-"

ก่อนอื่นก็ต้องกล่าวคำ "สวัสดี" กับท่านอาคันตุกะ แห่ง Natster's world ซะก่อน!!

ยินดีต้อนรับสู่ Blog แห่งนี้ และก็คงต้องบอกว่าที่จริงแล้วไม่ได้ตั้งใจจะเปิดเผยที่ "กบดาน" แห่งนี้ซักเท่าไหร่

เหตุผลน่ะเหรอ?

ก็อย่างที่รู้ ที่เห็น ทีอ่านมานั่นแหละว่าที่นี่ข้อมูล "ดิบ" มันเยอะ และไอ้ที่ว่าดิบเนี่ย ก็คือดิบทั้งคำพูดและความคิด (ใช่ป่ะ?) บางอย่างก็เขียนออกมาด้วยอารมณ์ เพราะงั้นมันก็เลยไม่ผ่านการกรองในสมองเท่าไหร่ แบบว่ายิงตรงจากต่อม.. ถึงปาก เอ้ย! มือ เลยอ่ะ)ยังไงก็ตามแต่ เมื่อคุณหลงเข้ามาในแดนสนธยาแห่งนี้แล้วก็จง enjoy กะมันได้เต็มที่ แล้วก็เพื่อป้องกันความซวยเข้าตัว ก็จงเหยียบมันไว้ตรงนี้เลยละกัน ไม่งั้นข้าพเจ้าจะยุบบล็อกนะเว้ย! และท่านจะไม่มีเกมส์กวนๆ ให้เล่นฆ่าเวลาอีกต่อไป เพราะบางทีมันก็จำเป็นต้องตัดอวัยวะเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้บ้าง ก็ดันเจือกด่าเค้าไว้เยอะเลยนี่ แต่จะให้ไปแก้ไขคำพูด มันก็ไม่ใช่สันดานเรา พูดแล้วพูดเลย ณ อารมณ์นั้นเว้ยยย

ที่นี่ไม่มีอะไรมากก็แค่เป็นแหล่งระบายอะไรๆ ที่อยากทำ เนื้อหามันอาจจะไม่ได้มี theme เดียวกันทั้ง Blog เพราะมันเกิดจากอารมณ์ตอนที่เขียน ประเภท อินเลิฟ.. เศร้า.. เซ็ง.. เหนื่อย.. สนุก มีหมดทุกรสชาติ

ลองอ่านเอาเองละกัน!!

พรสวรรค์ หรือ พรแสวง??

ไปเจอบล็อกแห่งหนึ่งมา อ่านแล้วขำโคตรๆ
นึกอยากเห็นหน้าเจ้าคนเขียนเป็นยิ่งนัก
ถ้าไม่คิดว่ามัน เอ้ย.. เค้า อารมณ์ดีมาจากไหน คงต้องเป็นพวกที่ฮาตลอดเวลาแน่ๆ
สังเกตจากคำพูดจาที่ใช้ ฮาได้ใจจริงๆ

เคยคิดอยากทำตัวเองให้ฮา เขียนเรื่องราวที่อ่านแล้วขำ
แต่เขียนทีไรเป็นซีเรียสทุกที สงสัยคงไม่มีดวงในการทำให้คนอื่นหัวเราะ
สุดท้ายเลยเหลือแต่กรูต้องหัวเราะตัวเอง ว่าทำอะไรอยู่วะเนี่ย??

ว่างๆ ลองไปอ่านดูละกัน http://vazzup.spaces.live.com
อ่านจบแล้วบอกได้คำเดียว "แมร่ง..คิดได้ไง.."

Back to Present

กลับมาละ..
หลังจากที่หายหัว (และตัว) ไปหลายวัน 4 วันกับระยะทางไป-กลับเกือบ 1,600 กม. นี่ตรูทำไปได้ไงฟะ!! มีพี่และเพื่อนๆ หลายคนที่ทักแบบไม่เชื่อในความ "ถึก" ของเรา อย่าว่าแต่เพ่ๆ ทั้งหลายไม่เชื่อเลย เรายังไม่อยากเชื่อตัวเองเลยง่ะ แต่ก็นะ...ทำไปแล้ว แล้วก็ประสบความสำเร็จดีด้วย (ไม่นับไอ้ที่ตกม้าตายตอนจบ ตอนมาทะเลาะกับคนบางคนอ่ะนะ..เกือบจบไม่สวยซะแล้ว)

แป๊ปเดียวก็กลับเข้าสู่ "สภาพเดิม" ทำงานๆๆ เหมือนเดิม เวลาพักผ่อนนี่มันช่างเหมือนฝันจริงๆ เลยน๊า ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้ไปอีก เฮ้อ.. แต่ก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ยอมรับ หนักไปทางเหนื่อยใจมากกว่าแหละ เอาเป็นว่า..แวะมาทักทายนิดนึงละกัน

ก่อนจะกลับไปทำงานต่อ มีรูปเก่าๆ มาให้ชมกัน มารู้จัก "วิวัฒนาการ" กันหน่อยม๊ะ รูปมันคงไม่ชัดนะ เพราะเราใช้เจ้า N70 ถ่ายจากรูปถ่ายที่ติดอยู่บนกำแพงบ้านน่ะ แต่ก็พอจะดูรู้เรืองได้แหละ

รูปนี้ถ่ายที่บ้านดินแดง จำไม่ได้ละว่ากี่ขวบ ตอนนั้นเจ้านัทยังไม่เกิดเลยเพราะงั้นคงเป็นก่อนปี 2527 แน่ๆ ให้ทายสิว่า เราคือคนไหนเอ่ย?? แหะๆ ก็สาวน้อยในชุดกระโปรง ท่าทางจะแก่แดดนั่นแหละ ตอนเด็กๆ ออกจะเป็นสาวน้อยน่ารัก ทำไมโตมาเป็นงี้ได้ไงก็ไม่รู้แฮะ คนที่คุณตากำลังอุ้มอยู่เป็นญาติผู้น้องที่ห่างกับเราแค่ 2 เดือนเท่านั้น แต่ในรูปดูต่างกันเยอะมากๆ ในขณะที่ญาติผู้พี่อีกคนที่ยืนข้างๆ อายุมากกว่าเรา 4 เดือน แต่ดูตัวไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่เลย ควรจะบอกว่าบอยโตช้าหรือเราโตเร็วดีหว่า??

ส่วนรูปนี้ถ่ายเมื่อสัก 5-6 ปีก่อนเห็นจะได้ เป็นรูปที่ถ่าย generation เราได้ครบ 10 คน ข้าพเจ้าเปลี่ยนจากสาวน้อยในชุดกระโปรงกลายเป็นพวก grey area แต่ก็ยังคงน่ารักอยู่ (ชมเองก็ได้ เพราะรู้ว่าคงไม่มีใครชม!) ลองดูสิว่ามีใครเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้บ้าง

ที่จริงขาดไปอีกรูปนะ เป็นรูปตอนสัก 10 ขวบได้ ถ่ายที่สวนสยามกับพี่น้องนี่แหละ แต่รูปถูกเก็บไว้อีกที่นึงก็เลยลืมใป time line มันเลยขาดไปนิด ไม่งั้นจะเห็นวิวัฒนาการได้ชัดกว่านี้อีก ไม่รู้เมื่อไหร่พวกเราจะได้รวมตัวกันครบๆ อย่างนี้อีกนะ โตแล้ว..อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปเยอะเลย

แวะเยี่ยมถิ่นเก่า "เชียงใหม่"เจ้า...

Say Hi! จากเมืองเหนือ "เชียงใหม่" เจ้า...
ช่วงวันหยุดยาวปีนี้ มีโอกาสได้มาเยือนถิ่นเก่าของครอบครัว ได้มาระลึกวันคืนเก่าๆ ที่นี่อีกครั้งทุกอย่างก็แทบจะเหมือนเดิน เว้นแต่มีอายุมากขึ้น ทั้งคนและสิ่งของ 555 แต่เทคโนโลยีก็ยังติดตามเรามาเสมอ เพราะงั้นเมื่อมีโอกาส Online ก็เลยแวะเข้ามาทักทายสักหน่อย ส่วนรายละเอียดการท่องเที่ยว เดี๋ยวจะเอาไปลงในอีกบล็อกนึงละกัน

นานแล้วที่ไม่ได้มาท่องเที่ยวไกลๆ แบบนี้ รู้สึกดีมาก...ก รู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นเด็กวัยรุ่นอีกครั้ง
คิดถึงเมื่อก่อน ช่วงที่มีเวลาทำอะไรบ้าๆ แรงๆ อย่างที่ไม่ได้ทำมานาน
อยากเที่ยวไหนก็ไป ทำอะไรก็ทำ ก็ชีวิตเป็นของชั้นนี่หว่า!

ยิ่งได้เห็นรูปที่พีชายได้ไปท่องเที่ยวมา ก็ยิ่งคิดว่าแล้วนี่ตรูทำอะไรอยู่ฟะเนี่ย
วันเวลาคนเราก็มีเท่าๆ กัน แต่มันขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกที่จะใช้มันทำอะไร ยังไง และเพื่อใคร

ตั้งใจไว้ว่าจะพยายามพาตัวเองออกจากปัญหาชีวิตที่มี (ที่สร้างไว้เอง)ให้ได้เร็วๆ ไม่แน่นะ มันอาจเป็นการเริ่มตันสิ่งใหม่ๆ ให้กับตัวเองก็ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องมีคนเดือดร้อนเพราะการกระทำของเราอีกสักกี่คน แต่ว่า ใครๆ ก็มีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองใช่ป่ะ

หากไม่เศร้าจนเกินที่คิดไว้ ต่อไปนี้จะเที่ยว เที่ยว แล้วก็เที่ยว ให้มันสมกับ "จังหวะ" ชีวิตที่มีเสียหน่อย ไม่อยากทำอะไรที่อาจเป็นการฝืนตัวเอง แล้วมานั่งคิดทีหลังว่าวันนั้นทำไมไม่ทำอย่างนั้นฟะ??? ชีวิตมันก็เท่าเนี้ย อยากทำอะไรก็ทำก่อนที่จะไม่ได้ทำ เพราะโอกาสดีๆ มันไม่ได้มีมาให้เสมอนะเฟ้ย เหมือนวลีสั้นๆ อันนีงที่ชอบ

เป็นไปไม่ได้... ทำไม่ได้ หรือ ไม่ได้ทำ??

ชอบจังเล้ย.. บักจอนย่างเนี่ย 555

~มันมาพร้อมกับลมหนาว~

งงล่ะสิ.. อะไรของมันวะ "มาพร้อมกับลมหนาว" วลีสั้นๆ ที่ไม่รู้ว่ามันจะพูดถึงอะไรกันแน่

จะมีอะไรล่ะที่ชอบมาตอนปลายปี นอกจากน้องโบที่ใครๆ ก็คิดถึงและอยากเจอ ถ้าไม่นับการ์ดคริสมาสต์และปีใหม่ อีกอย่างที่มักจะได้รับในช่วงเดือนหนาวก็คือ การ์ดแต่งงาน น่ะสิ (พูดก็พูดเหอะในเวลา 8 วันมี 3 งานที่ต้องไปเห็นมั๊ยว่ามันเยอะแค่ไหน) หลายๆ คนเรียกช่วงนี้กันว่า "หน้างานฯ" เลยล่ะ

ทำไมน้อ คนเราถึงชอบแต่งงานเดือนนี้กันนะ มาฟังเหตุผลที่พอจะเข้าท่าดูบ้างไหม
บ้างว่า.. เป็นเดือนคู่ เหมาะสมกับการมีคู่
บ้างว่า.. เดือนธันวา อากาศเย็น เหมาะกับการมีคู่ไว้กอดให้อุ่นใจ
บ้างว่า.. เดือนสุดท้ายแล้วเว้ย ถ้าไม่แต่งเดือนนี้ ก็แก่ขึ้นอีกปีเดี๋ยวจะช้าเกินไป

ที่พูดถึงนี่ก็เพราะวันนี้ก็มีงานแต่งงานที่ต้องไปเช่นกัน งานของรุ่นพี่ในที่ทำงานน่ะ แต่งกับพี่สาวของเพื่อนเราสมัย ม.ต้น (โลกกลมโคตรๆ) สาวๆ ที่นี่ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับงานนี้มากกว่า "ว่าที่เจ้าบ่าว" ซะอีก แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังเป็น topic ในการพูดคุยกันอยู่เลย

สำหรับเราแล้วมันก็สองจิตสองใจอยู่นานว่าจะเอาไงดีน้อ จะไปหล่อหรือไปสวยดีหว่า??

คำตอบ ณ ตอนนี้น่าจะเป็นหญิงนะ จะว่าตามกระแสชาวบ้านหรือก็ถูก แต่อีกส่วนหนึ่งก็คือ อยู่ๆ ก็มีความคิดลอยขึ้นมาว่า เอ..เราก็ไม่ได้แต่งตัวอย่างนี้นานแล้วนะ คิดเล่นๆ ไม่ต่ำกว่า 4 ปีแล้วล่ะ เกิดครึ้มอกครึ้มใจขึ้นมาก็เลยนึกสนุกเปลี่ยนบรรยากาศให้ตัวเองซะบ้างไง ^_^

เผื่อว่าใครแถวๆ นี้ (ออฟฟิศ) จะได้สับสนหนักเข้าไปอีก 555

หรือเวลาแห่งความสุข มันจะสั้นกว่าความทุกข์กันนะ??

เผลอแป๊ปเดียววันจันทร์อีกแระ.. จำได้ว่าไม่นานนี้เพิ่งจะวันศุกร์เองนี่หว่า
นี่ล่ะนะ.. ที่เค้าว่า วันเวลาที่มีความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ! แต่ไอ้เวลาที่แสนจะลำบากใจกว่าจะผ่านไปแต่ละนาทีเครียดแทบตาย เฮ้อ.. คิดแล้วก็คงต้องปลงกะความจริงของโลกล่ะนะ จะว่าไปแล้วเทียบกับสมัยเป็นเด็กนักเรียน เราว่าตอนนี้เวลาวันหนึ่งๆ มันยังผ่านไปเร็วกว่าเมื่อก่อนเยอะนะ ตอนนั่งเรียนนี่แทบจะนั่งมองเข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ ทำไมมันช้าจังเว้ยยย
... เมื่อไหร่จะ 2โมง 50 ซะทีวะ (นี่คือความคิดเด็กประถม)
... เมื่อไหร่จะ 3 โมงครึ่งนะ (โตขึ้นมาหน่อย มัธยม)
... 5 โมง ซะทีเซ่.. เบื่อจะตายอยู่แล้ว (มหาลัยวิชาละ 3 ชั่วโมง)
ปริญญาสุดท้าย อันนี้ไม่ซีเรียส เพราะนั่งคุยทั้งชั่วโมงอยู่แล้ว แถมยังมีขนมไปนั่งกินด้วยอย่างนี้อยู่ได้ไม่มีปัญหา
แต่เวลาที่มีความสุขอย่างคาบพละ หรือพักเที่ยง ช่างผ่านไปไวราวกับโกหก เฮ้ย! อะไรเนี่ย ยังคุยไม่สะใจเลย หรือไม่ก็ยังลอกการบ้านไม่เสร็จเลย T_T

พอทำงานแล้วมันก็เปลี่ยนความคิดไปบ้างเล็กน้อย เริ่มปลงได้ว่าเวลามันก็เดินด้วยจังหวะเดิมๆ น่ะแหละ จะสุขจะทุกข์มันก็เดินของมันอย่างนี้ มีความสุขก็มีไป ถ้าทุกข์ก็ไม่ต้องคิดนาน เดี๋ยวมันก็ผ่านไปเอง เผลอแป๊ปๆ เรื่องนั้นมันก็จะกลายเป็นเพียงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น

ก็มีบ้าง บางทีที่รู้สึกว่าเวลามีไม่พอแป๊ปเดียว 5 โมงแล้วเหรอเนี่ย ทำไมยังทำไปได้ไม่ถึงไหนเลย ขณะที่คนอื่นเริ่มเดินออกไป เรายังนั่ง generate เอกสารอยู่เลยง่ะ แบบว่า..ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล แต่บางทีก็นะ..โคตรช้าเลย.. เมื่อไหร่จะเลิกงานซะทีวะ จะไปเดินเที่ยวต่อ นัดเพื่อน (แฟน) ไว้ และอื่นๆ อีกมากมาย

หนักกว่านั้นก็มี บางทีคิดว่าทำไมตอนนั้นไม่ทำอย่างนั้น ไม่พูดอย่างนี้ไปนะ ..พวกปากหนัก.. มักคิดได้เมื่อมันสายเกินไป (รึเปล่า?) เคยเป็นมั๊ยล่ะ? เราว่าเป็นกันทุกคนแหละน่า.. ไอ้เรื่องเสียใจทีหลังเนี่ย แต่มันก็ผ่านไปแล้ว the show must go on ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ พอใจหรือเปล่า ไม่สำคัญเลย.. เพราะไม่นาน มันก็จะผ่านไปราวกับเรื่องโกหก
เหลือไว้เพียงแต่ความทรงจำที่ดี และ ไม่ดี ติดตัวเราไป

ในเมื่อเราเลือกที่จะรับแค่บางสิ่งบางอย่างที่ต้องการไมได้ ก็ทำใจเหอะน่า.. ถือว่าเป็นประสบการณ์..

Congratuation on your bonus deduction!!

The company would like to inform you that.. blah...blah...
เฮ้ย! ไม่ช่ายยยย ประชดไปงั้นแหละ จริงๆ แล้วมันเป็น report แบบว่า เมิงต้องโดนหัก.. อะไรเงี้ย

ข่าวไม่ค่อยงามอีกแล้วอ่ะดิเนี่ย แม้จะรู้ตัวแล้วว่าเหมือนจะ "ต้อง" ยอมทำใจมาสักพักแล้วก็เหอะ เอาเข้าจริงก็ยัง ..ทำ-ใจ-มะ-ได้ (T_T) อยู่ดี เฮ้อ.. ปีก่อนโดนไป "พันสี่" ปีนี้พัฒนาการโคตรๆ โดนไป "สี่พัน" อีกนิดนึงก็ครึ่งหมื่นพอดี โอ้ววว..เศร้าเจงๆ เลยน้อ

พูดก็พูดเหอะ ถามพี่อีกคนโดนไป 2 เท่าของเรา แต่คิดแล้วลาจริงน้อยกว่าเราวันนึง (แอบคิดเล่นๆ เงินเดือนเท่าไหร่วะนั่นอ่ะ) ไอ้งานที่ทำมันก็พอๆ กันนี่หว่า.. ตกลงเค้าทำงานไม่คุ้มเงินเดือนหรือตรูทำงานเกินเงินเดือนกันแน่อ่ะ??

เสียดายเหมือนกันน้อ.. ถ้าไม่ลาป่วย (การเมือง) ตอนออกจาก รพ. คงโดนแค่หลักร้อยปลายๆ ช่างมันเหอะว่ะ ถึงคราวจะเสียก็ต้องเสียทำไงได้วะ อย่างน้อยก็เสียเพื่อให้ตัวเองสบาย ไม่ได้เสียโดยเอาตังค์ไปให้คนอื่นผลาญล่ะวะ (โทษว่ะเพื่อน ไม่ได้ตั้งใจพาดพิง เอิ๊กกกๆๆๆ) ถ้าจะมองโลกให้ดีหน่อยก็ไม่ได้เสีย เรียกว่า ไม่ได้รับน่าจะเหมาะกว่า 555

งึมๆๆ แต่ก็เพราะไอ้เรื่องนี้ล่ะนะ ที่ทำให้ตรูไปไหนไม่ได้สักที โบนัสงามๆ มันหาได้ง่ายที่ไหนล่ะ แต่ไม่ได้การละ! มัวแต่เห็นแก่เงินท่าจะลำบากในระยะยาว จะบอกว่าก็ยังคิดจะไปอยู่ดีนั่นล่ะ แต่ก็ว่าจะใจเย็นๆ อีกนิด ค่อยๆ หาแบบโอเคๆ ก่อนแล้วค่อยจรลีท่าเหมาะกว่า ถ้าจะต้องไปเป็นโรบิ้นฮูดอีกคงแบกภาระไม่ไหวแน่ๆ

ว่าแล้วไปทำงานต่อดีก่า เผื่อบ่ายๆ จะว่างจะได้มีเวลานั่งเทียนเขียน จม.สมัครงานซะที เหอๆๆ

ได้เวลาขยับขยายแล้วสิ!!

ต่อเนื่องจากความซวยเมื่อสัปดาห์ก่อน เมื่อวานเปิดตัวด้วยการเรียกเข้าอบรมเดี่ยวครึ่งชั่วโมง (กว่าๆ ด้วยมั๊ง) วีรกรรมต่างๆ นานาถูกขุดขึ้นมาบรรยาย ประมาณว่ากรูนี่ห่วยมากๆๆ เหมือนเลวมาแต่ชาติปางก่อน ที่พูดมามีแต่คอมเม้นต์แบบด่าๆ ทั้งนั้น เฮ้อ! ไอ้เราก็นะ..เรียนสื่อสารมวลชนซะเปล่า เจือกคุยกะคนไม่รู้เรื่อง หรือเพราะมันแค่คนเดียววะเลยพูดไม่รู้เรื่อง แต่เอ๊ะ.. ก็ตรูแทบไม่ได้พูดเลยนี่หว่า ฟังอย่างเดียว ฟังไปคันหัวไปสงสัยเขาจะงอกเพิ่มอีกอัน

เรื่องอะไรมั่งอ่ะเหรอ เอาคร่าวๆ นะ ชอบดองงาน เรียกทีไรก็ไม่ว่าง ใช้อะไรก็ชักสีหน้า แบ่งแยกงานไม่ยอมช่วยเพื่อน ไม่รับโทรศัพท์ ทำงานผิด เอ้อ.อันนี้กรูยอมรับ แต่เมิงก็เซ็นต์ทับไม่ใช่เหรอฟะ แล้วทำไมไม่เช็คอ่ะ หลุดทีไรก็โทษกรูก่อนเลย อีกอย่างกรูก็ไม่อยากเอางานมาเก็บหรอกเว้ย แต่มันคิดไม่ออกนี่หว่า แล้วมันก็มีงานประจำที่ต้องทำเข้ามาแทรกมันก็เลยไม่ได้ทำซักที แล้วทีเมิงเอางานมาโยนๆ ใส่อ่ะ ไม่บอกอะไรด้วยซ้ำ อยากเอา JD ขว้างใส่เหมือนกันล่ะ ให้ทำคนเดียวหมดตั้งแต่รับ order, production planing, set schedule, export docs, expenses, reports, risk mgt อ้อ..ยังมี price กะ S&D change ที่กรูควรต้องรู้ แล้วตกลงมันเหลืออะไรมั่งวะ ตกลงเมิงจะเช็คอย่างเดียว แล้วก็ทำ accessories กะไอ้งานใหม่ใช่ม๊ะ

แล้วกรูก็ถามไอ้คุณเพื่อนร่วมงานแล้วว่าเป็นไง มันย้งบอกเรื่อยๆ แล้วจะให้กรูทำไงวะ พูดแล้วก็เซ็ง เอาเหอะกรูยอมเป็นโจรเองก็ได้

สุดท้ายจบด้วยคำถามที่ว่า "มีอะไรจะพูดไหม??" ไม่มีเว้ย ไม่อยากพูด ไม่อยากมองหน้ามรึงด้วยซ้ำ!!


สงสัยได้เวลาจะต้องถอนรากที่มันงอกๆ อยู่นี่แล้วขยับขยายเสียที จริงๆ ก็คิดนานแล้วล่ะ แต่ติดอยู่ตรงที่ใกล้บ้าน เงินดี โบนัสงามเลยไปไหนไม่ได้ แต่ความก้าวหน้าท่าจะยากว่ะ คงต้องออกไปตกระกำลำบากข้างนอกแล้วมั๊งเรา
คิดแล้วก็เริ่มมองหามั่งดีกว่า เผื่อชีวิตจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมั่ง!!

สู้..เว้ย..สู้!!

เมื่อ..กราฟชีวิตร่วง..

ฉลองความเซ็งด้วยขนมเค้กร่วงจากฟ้า..
ก็แค่แก้เซ็งน่ะ แอบแว่บไปหาความสำราญให้ตัวเองซะหน่อย พักหายใจหายคอนิดนึงหลังจากที่เพิ่งจะผ่านมรสุมชีวิตมาหมาดๆ

ช่วงนี้มีแต่อะไรเซ็งๆ นอกจากรู้สึกหง่าวๆ ชอบกลแล้วยังจะมีแต่เรื่องน่าปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน เรียกว่า Unlucky in GAME & Unlucky in LOVE เลยอ่ะ งานเยอะ งานยาก งานบ้าอะไรไม่รู้เต็มไปหมด เรื่องความรักนี่เรียกว่าตัวอยู่ทางใจอยู่อีกทางก็ได้มั๊ง

ที่จริงมีคนทักมาสักระยะหนึ่งแล้วว่า "โดนกินแรง" แต่เราก็ยังไม่รู้สึกแถมยังไปปกป้องอีกว่า ปล่าวนี่...เค้าก็ดี.. ทุกคนก็ดี.. ดีไปหมด.. (อะไรทำให้ชั้นมองโลกเป็นสีชมพูขนาดนั้นวะเนี่ย??) แต่สงสัยว่าช่วงนี้ท่าจะโดนหนักไปหน่อย ชักจะเริ่มรู้สึกว่าคันๆ หัว เหมือนเขากำลังจะงอกเพิ่ม ทำให้เอะใจไปส่องกระจก เหอะ.. จอคอมฯ นี่แหละ ดำๆ มืดๆ เหมือนกัน เห็นได้ชัดดี

ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นๆ รวมกับอารมณ์เศร้า เหงา เพราะรัก ที่หมู่นี่จะแปรปรวนเป็นพิเศษ เลยไปกันใหญ่.. ฝนที่เคยตกหนักๆ มันก็เลิกตกซะละ แต่มันยังไปไม่พ้นอ่ะดิ แมร่งง...ง มาตกในตาตรูแทน น้ำตาไหลพรากๆ จนตาบวมเป็นปลาลูกโป่ง แล้วก็ค่อยๆ ลากสังขารมานั่งทำงานต่อไป โห..ชีวิตช่างน่าเศร้าโคตรๆ นึกถึงที่เคยแอบคิดอยากเป็นนางเอกมิวสิควีดิโอ วันนี้ได้เป็นจริงๆแต่ผิดบทไปหน่อยดันเล่นบทเศร้า

พอมาวันนี้ค่อยดีหน่อย เหมือนปรับตัวได้ (หรือว่าทำใจได้??) ก็หลับหูหลับตาทำไปเรื่อยจนตอนนี้สภาพเหมือน Tornado เพิ่งผ่านพ้นไป แต่ก็ยังไว้ใจไม่ได้แหละ ช่วงนี้ยิ่งเอ๋อๆ อยู่ อาจะมีอะไรหลุดมาให้ใจหายอีกก็ได้

สุขสันต์วันแห่งความวุ่นวาย

วันนี้ซวยแต่เช้า ไม่ดิ อันที่จริงต้องบอกว่าตั้งแต่เมื่อวานเช้าเลยมากกว่า..

เจ๊ sales เจ้าประจำ ที่ชอบส่ง data ผิดๆ มาให้เกือบทุกอาทิตย์ก็ยังคงเสมอต้นเสมอปลายในการผิดของเธอ มันคงเป็นความซวยของเราเองที่ดันมี due date วันอาทิตย์ทำให้เจ๊แกงง แล้วต้องส่งแล้วส่งอีกทุกทีไป กว่าเจ๊จะรู้ตัวก็ผ่านไปเกือบชั่วโมง ก็รู้น้อ..ว่าวันจันทร์ตอนเช้าใครๆ ก็ยุ่งอุตส่าห์จะรีบเคลียร์งานดันทำให้ช้าไปกว่าเดิมอีก..

ยอมรับผิดส่วนหนึ่งที่ไม่ได้นับวันเองอีกรอบเพราะดันเชื่อชาวบ้าน เลยซวยเลยทีนี้ แม้จะไม่ได้ยุ่งเหยิงโดนด่ารอบด้านแบบคราวก่อนๆ แต่ต้องมาเขียน request of work ส่งแทนอ่ะดิ ..แมร่งงง... อาไรฟะ!! ก็แค่ให้ลบ data เก่าออกแค่นั้น ไม่ได้ให้แก้อะไรเยอะแยะมากมายซะหน่อยทำมากเรื่อง ทีตัวเองไม่อยู่ service ลูกค้าช่วงปลายเดือน ชั้นยังต้องรอแกกลับมาทำเลย เห็นแก่ลูกค้าข้างนอกมากกว่าคนบ้านเดียวกัน อย่าพลาดนะเมิงง คอยดูเหอะ วันพระไม่ได้มีหนเดียว!!

ส่วนเรื่องวันนี้เกิดจากความตาถั่วของตัวเองนี่แหละ สลับเลขจาก 826 เป็น 286 เลยซวยไป!! แต่ก็ไม่เป็นไร..พี่ที่ทำ system ฝั่งขายยังใจดียอมแก้ให้ง่ายๆ (ขอบคุณนะพี่..ซึ้งจายยย) แก้เรื่องนั้นเสร็จก็ไปติดเรื่อง print out อีก คราวนี้เราว่าระบบมันง่าวมั๊ง ทำเหมือนกันสองชุดมันดันเจ๊งชุดเดียวคือชุดที่สอง แล้วทำไงล่ะเนี่ย??

มาแก้ blog ก็ยังไม่ได้เรื่องอีก preview ดูได้ แต่เปิดของจริงดูกลับไม่ได้แก้ไขตามนั้น สงสัยคงเป็นเราอ่ะที่โง่สุดแล้วดันไปโทษ system

เฮ้อ.. สงสัยวันนี้ดวงไม่รุ่งแล้วง่ะ หาอะไรทำไปเรื่อยๆ เพลินๆ ดีก่า อีกสองชั่วโมงจะได้กลับบ้านซะที..

กินเจกันป่าว...ว

ชวนไปงั้นแหละ เพราะเราไม่กิน!!
ก็ไม่เชิงว่าทำตัวขวางโลกอะไรหรอกนะแต่แค่คิดว่ามันไม่อิ่มอ่ะ กินแต่ผักแป๊ปเดียวก็หิวแล้ว ไม่กินผักก็ต้องกินแต่แป้ง ซึ่งแต่ละอย่างมันโคตรๆ อ้อ! ยังมีเต้าหู้สารพัดนึกอีกอย่างนึงสินะ สามารถแปลงเป็นอะไรได้อีกมากมายชนิดที่ว่า แมร่ง..คิดได้ไงฟะ.. ถ้าทำให้มันเหมือนเนื้อสัตว์ขนาดนั้น ทำไมไม่ไปกินเนื้อซะเลย จะหลอกตัวเองไปเพื่ออาไร้..

อีกอย่าง "อาหารเจ" เราว่ามันแพงกว่าอาหารปกติซะอีกนะ ไอ้วัตถุดิบที่เอามาทำ ถ้าไม่นับสารพัดรูปแบบของเต้าหู้แล้ว ผัก กะ แป้ง ไม่น่าจะแพงเลยนี่หว่า ถือโอกาสเพิ่มราคาช่วงเทศกาลซะงั้น

ส่วนเรา ให้ข้ออ้างตัวเองอีกอย่างนึงว่า ชั้นเป็นสัตว์กินเนื้อนะเฟ้ย! ว่าแล้วเลยไปฉลองกินเจด้วยการกิน Choke Chai Steak House ซะเลย เอิ๊กๆๆ ชิ้นเดียวอิ่มข้ามวัน

อ่า...เอารูปไปชมพลางๆ น่ากิ๊นนนน น่ากิน..
T-Bone Steak, large piece แบบ medium-raw อร่อยโคตรๆ

ฟ้าใสเชียวนะวันนี้ แล้วมันจะตกอีกไหมเนี่ย

โดนภูมิอากาศสับขาหลอกมาหลายครั้งละ
เช้าฝนตก สายแดดออก กลางวันครึ้มเชียว บ่ายๆ มัวๆ มึนๆ ใกล้เลิกงานตกกระหน่ำ พอถึงบ้านฝนหยุด มันอาไรกันฟะ!!!
อย่างนี้เค้าเรียกว่าธรรมชาติรังแกนี่นา ทำให้ไปไหนไม่ได้ซะงั้น
อย่างว่าล่ะ "เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย" อย่าลืมทิฟฟี่.... เอ้ย! ไม่ใช่ ไปกันใหญ่แล้ว

ใกล้เลิกงานละ จะไปไหนดีล่ะเนี่ย
จะไปออกกำลังกาย หรือ จะไปเดินเล่น หรือ จะไปเยี่ยมหลานดีหว่า
ทำไมน้อ..เวลามันถึงได้มีจำกัดจัง ถ้าแยกร่างได้ก็ดีดิจะได้ทำมันทุกอย่าง ไม่มีคำว่า รู้งี้ ทำงั้นก็ดี..
ไปเป็นแกะดอลลี่ดีไหมวะเรา??

หมู่นี่มันมีอะไรกันหรือเปล่า ทำไมมีแต่เรื่องครอบครัวเข้ามาในชีวิต
มีทั้งงานแต่งงาน มีทั้งการให้กำเนิด เหมือนจะมาตอกย้ำว่า

เมิง..หาคำตอบให้ตัวเองได้แล้ว...

เห็นรอบๆ ข้าง พากันสละโสด ชักรู้สึกว่าตัวเองแปลกแฮะ
คิดไปคิดมาชักอยากแต่งมั่งแล้วดิเนี่ย
ตัดสินใจเมื่อไหร่คงมีหลายคน surprise กันล่ะ 555

นี่หรือ คือ "ช้างสาร"

ใครๆ ก็บอกว่ามีไต้ฝุ่นเข้ามาฝนจะตกหนักน้ำจะท่วม

อือ..เหรอ
บอกตรงๆ แยกไม่ออกหรอก ไอ้ไต้ฝุ่น ดีเปรสชั่น เฮอริเคน โซนร้อน อะไรเทือกๆ เนี้ย ก็รู้นะว่ามันเป็นประเภทของพายุ ต่างกันที่ความแรง หรือถิ่นที่เกิด แล้วไงอ่ะ มันแรงป่ะ ตกลงจะท่วมมั๊ย (ก็อยากรู้แค่เนี้ย!) เมิงจะมาจากไหน ชื่ออะไร ไม่สนใจเว้ย

เห็นข่าวออกกันโครมๆ ว่าจังหวัดรอบนอกโดนน้ำท่วมเพียบ แต่ไอ้กอทอมอ บ้านเราก็เห็นเฉยๆ นี่หว่า ข่าวมันโม้ป่าววะ แต่ดูหนังสือพิมพ์ ดูข่าว เออว่ะ..ท่วมจริงๆ ได้พายเรือด้วย มันจะลำบากแค่ไหนนะ ที่แน่ๆ ข้าวของเสียหายใครจะรับผิดชอบวะ ก็รับรู้แล้วก็สงสารแต่ก็ไม่รู้จะทำไงเลยได้แต่ดูต่อไป

ไอ้เราก็แนวคิดหายนะหน่อยๆ อยากเห็นน้ำท่วมกรุงเทพอ่ะ ก็แค่คิดว่ามันจะเป็นไปได้เร้อ..แล้วมันจะท่วมยังไง จะสูงมั๊ย แต่อีกใจก็ไม่อยากให้ท่วม กลัวลำบากเหมือนกัน อะไรวะเนี่ยกรู..

แต่แล้ว "ช้างสาร" ที่ใครๆ พูดถึง ก็คือฟ้าครึ้มตั้งแต่เช้าจรดเย็น ร่วมกับฝนตกปรอยๆ ทั้งวัน พอได้รู้สึกว่านี่กรูเป็นเชื้อโรคที่กำลังเพาะตัวในอากาศชื้นๆ ป่าววะ อุตส่าห์แหงนมองท้องฟ้าทั้งวันเผื่อจะเห็นเมฆฝนก้อนโตๆ พอจะทำให้น้ำท่วมนิดๆ (ได้ลุ้นนิดนึง) แต่ก็เงียบแฮะ ให้หนึ่งวันหนึ่งคืนเลย จบลงด้วยถนนชื้นๆ ตอนเช้าแล้วก็แดดเปรี้ยงตามมา

..ไปแระ..ช้างสาร!!

..อัจฉริยะข้ามคืน..

ไม่มีไรหรอก ชอบอ่ะรายการนี้ ดูแล้วประเทืองปัญญาดี
แต่ทำไมออกซะดึกเลย หรือกะว่ากลุ่มเป้าหมายเป็นพวกนกฮูกกลางคืนกันนะ

ถ้างั้นเราคงไม่ใช่ tarket ล่ะมั๊ง เพราะดูจนจบทีไร คืนนั้นเป็นอันนอนไม่หลับ เหตุจากใช้สมองจนเกินเวลาปกติ กลายเป็น alert เกินเหตุ ประสาทค้างทั้งคืน

อีกอย่างมันเลยเวลานอนปกติแล้วด้วยไง เพราะงั้นวันรุ่งขึ้นเหมือนถอดวิญญาณเดินทั้งวัน แต่ถ้าดูไม่จบ อันนี้ก็นอนไม่หลับเหมือนกัน ค้างคาใจอ่ะ ตื่นเช้ามาเป็นภาระต้องมาหาคำตอบอีกว่าเมื่อคืนตกลงใครชนะวะ..

ไม่รู้คนอื่นเป็นอย่างเราไหมนะ เหมือนดูแล้ววันรุ่งขึ้นสมองจะดูโง่ๆ เพราะง่วงนอน..

โดนด่าอีกและ เซ็งว่ะ

วันนี้ซวยแต่เช้า มาถึงก็จามแหลกจนตั้งตัวไม่ติด
รับโทรศัพท์เรื่องตาม slip จ่ายเงิน 45 ล้าน (เยน) ที่ทำไปเมื่ออาทิตย์ก่อนจะครบจ่ายวันอังคาร แต่ป่านนี้ slip ยังไม่ถึง finance เดินหาจนเหนื่อยก็ไม่เจอ อยู่ไหนวะ!
ทนจามไม่ไหวต้องเดินไปกินยาที่ห้องพยาบาล นับเม็ดยาก็เซ็งละ
กินๆ เข้าไปเหอะ เสร็จแล้วก็เดินกลับมาค้นเอกสารต่อ
หาอยู่นานในที่สุดก็เจอมันหมกอยู่ในกองเอกสารที่นายยังไม่เซ็นต์

ตกบ่ายโดนโทรตามอีกรอบ เออ กรูรู้ว่ารีบ แต่นายไม่อยู่ให้ทำไงฟะ
แล้วอีกอย่างมันก็ไม่ได้กองบนโต๊ะกรู แล้วจะรู้ไหมวะว่ามันค้างอยู่ที่ไหน
สองชั่วโมงต่อมา ตามอีกละ! จะให้ทำไงอ่ะชะเง้อมองจนคอจะหัก ก็นายไม่อยู่ให้ทำไง...
ยังไม่พอโทรมา complain กะพี่ๆ อีก แมร่งงงง เซ็งโคตรๆ
เดินกลับไปหาเลขาอีกที แวะไปดูเอกสาร ลงวันที่เขียน 15-Sep กรูไม่ได้ค้างงานนี่หว่า
แต่มันไปติดอยู่บนโต๊ะนาย นี่ความผิดกรูใช่ไหมที่เอกสารไปค้างอยู่กะนายจนถึง 22-Sep เนี่ย
แมร่งงงงงง

เซ็งอีกรอบ จะเดินไปห้องน้ำ เจอช่างกำลังซ่อมห้องน้ำเข้าไม่ได้อีก อะไรวะเนี่ย
เดินกลับมา เดี๋ยวค่อยไปก็ได้วะ (เอาไงก็เอา ว่ามา..)
ป้าแม่บ้านตะโกนเรียน คุณๆๆๆ เข้าได้แล้ว...
ไม่ละเฟ้ย หมดอารมณ์ จะไปฉี่ยังมีอุปสรรค สงสัยวันนี้ไม่ใช่วันของกรูจริงๆ
มีแต่เรื่องทั้งวัน โว้ยยยยยย...ย

It's time to start again!!

Good day, guys!!

Just like the previous days.. that I come to the office, get myself to my desk and then go online.. until the end of the day.. It's sound so boring, isn't it??

However, just now, I discoverd two new things were happened to me..
First one, the bad thing, is that I could't use Google talk anymore. The admin already blocked us (me and my poor friends) from the Chat!!

And the good thing is that I've found this "blogger" for my new activities during my work time, is that cool? hur?

Maybe it's time for me to start a new thing!!
Right now I don't know anything about this site at all. Talking like this is the only thing I can do now. Give me more time, I will learn how to live in this place as soon as possible.

So, until we meet again, Good bye!!!